GÖNÜL KIRACAKSAN TUTMA KARDEŞİM !

Ramazan gelince memlekette ilginç bir sahne kuruluyor.

Bir tarafta gerçekten oruç tutanlar var.

Sessiz, sakin, kendi içine bakan insanlar.

Diğer tarafta ise…

Oruç tuttuğunu memlekete duyurma görevi üstlenmiş olanlar.

Sabah işe geliyor.

Yüz ifadesi, sanki üç gündür Sahra Çölü’nde deve kovalamış.

Selam veriyorsun.

“Abi kusura bakma… oruçluyum.”

Bir şey rica ediyorsun.

“Şimdi konuşmayalım… şekerim düştü.”

Toplantıda biri fikir söylüyor.

“Bana bulaşmayın… sigara kafama vurdu.”

Kardeşim…

Sen oruç mu tutuyorsun?

Yoksa mahalleye olağanüstü hal mi ilan ettin?

Sanki Ramazan değil…

“Toplumsal sabır testinin ters yüz olduğu ay.”

Normalde insan aç kalınca düşünür.

Ben açım.

Demek ki dünyada sürekli aç olan insanlar var.

Demek ki nimet dediğimiz şey aslında sandığımız kadar sıradan değil.

Ramazan’ın hikmeti burada.

İnsana empati öğretmek.

Sabır öğretmek.

Nefsine “dur” diyebilme terbiyesi kazandırmak.

Ama bizde bazılarının çıkardığı sonuç şu oluyor:

“Ben açım… o halde herkes dikkatli konuşsun.”

Müthiş bir mantık.

Adam sinirlenmesini bile ibadete bağlamış.

Birine bağırıyor.

“Napayım kardeşim… oruçluyum!”

Yani diyor ki:

“Benim sinirlenmem normal… çünkü ibadet halindeyim.”

İnsanın aklına şu geliyor.

Oruç gerçekten sinir yükseltiyorsa…

İftar vakti gelince memlekette toplu ermişlik yaşanması gerekmez mi?

Ama olmuyor.

Çünkü mesele açlık değil.

Mesele nefsin terbiyesi.

Gerçek oruç tutan insanı tanımak çok kolaydır.

Bağırmaz.

Kırmaz.

Kaba konuşmaz.

Hatta tam tersine…

Birisi ona sert davransa bile sesini yükseltmez.

Çünkü bilir ki oruç sadece mideyi değil… dili de tutmaktır.

Sadece susuz kalmak değildir… öfkeyi de susuz bırakmaktır.

Ramazan aslında insanın içini temizleme ayıdır.

Ama bazıları sadece midesini boş bırakıyor.

Kalp aynı kalıyor.

Ego aynı kalıyor.

Sinir aynı kalıyor.

Hatta bazen biraz daha kabarıyor.

Sonra gün boyu şöyle dolaşıyorlar:

“Bana bulaşmayın… oruçluyum.”

Halbuki gerçek oruç tutan insanın cümlesi şudur:

“Bana bulaşsalar bile sabredeyim… çünkü oruçluyum.”

Aradaki fark küçücük görünür.

Ama biri nefsin cümlesidir.

Diğeri ibadetin.

Ramazan aç kalma ayı değildir.

Ramazan…

İnsan kalabilme ayıdır.