HARAMZADE DÜZENİ !
- Telegram
Bu şehirde belediyecilik bir zamanlar halka hizmetle ölçülürdü.
Şimdi savcılık dosyasıyla ölçülüyor.
Eskiden “hangi mahalleye hizmet gitti” diye sorulurdu.
Bugün “hangi dosyada kimlerin adı geçiyor” diye konuşuluyor.
Ve kimse inkâr etmesin…
Bu bir iki kişilik hikâye değil.
Bu, sistemin karakteri haline gelmiş bir alışkanlık.
Tanju Özcan bugün gündemde.
Manşetlerde, ekranlarda, tartışmalarda.
Ama malesef bu ülkede manşetlerin hafızası kısadır.
Dün başkası vardı manşetlerde.
Aynı cümlelerle savunuldu.
Aynı cümlelerle suçlandı.
Yarın bir başkası olacak.
Çünkü sorun kişi değil.
Sorun, o koltuğun etrafında oluşan HARAMZADE DÜZENİ.
Bakın dikkat edin…
Kelimeler bile değişti bu ülkede.
Rüşvet demiyoruz artık.
İrtikap diyoruz.
Neden?
Çünkü kelime ağırlaştıkça vicdan hafifliyor.
“Bağış” diyorsun…
Ama gönüllü değil.
“Destek” diyorsun…
Ama mecburi.
“Proje katkısı” diyorsun…
Ama sistematik.
Kelime cambazlığıyla gerçeğin üstü örtülüyor.
Ama gerçek bu ya , er ya da geç kokusunu belli ediyor.
Sonra ne oluyor?
Herkes ezberini okuyor.
Bir taraf diyor ki:
“Yolsuzluk var!”
Diğeri diyor ki:
“Siyasi operasyon!”
Bir diğeri aklıyor, paklıyor...
Hiç kimse şunu demiyor:
“ ASLI VAR MI ?”
Çünkü bu ülkede tartışma gerçeğin etrafında değil,tarafların etrafında dönüyor.
Ve işin en kirli tarafı…
Bu dosyaların içine artık sadece para değil, ilişkiler de karışıyor.
Dedikodular…
Özel hayatlar…
Metres hikâyeleri…
Kamu yönetimiyle magazin iç içe geçerse orada devlet ciddiyeti kalmaz.
Orası artık sahne olur.
Ama asıl tehlike bu bile değil.
Asıl tehlike şu:
Toplumun refleksi köreldi.
Eskiden böyle bir iddia ortaya atılsa
yer yerinden oynardı.
Bugün kimse yerinden kalkmıyor.
Çünkü insanlar artık şaşırmıyor.
Alıştı...Alıştık...Alıştırıldık...
Yolsuzluk haberine alışan toplum,
yolsuzluğu kanıksayan toplumdur.
Ve bir toplum kanıksadıysa…
orada mücadele bitmiştir.
Bakın açık söyleyeyim:
Yolsuzluk tekil bir suç değildir.
Yolsuzluk, denetimsizliğin doğal sonucudur.
Denetim yoksa…
Güç yozlaşır.
Hesap sorulmuyorsa…
Yetki suistimal edilir.
Şeffaflık yoksa…
Karanlık büyür.
Bu kadar basit.
Ama bizde basit şeyler yapılmaz.
Çünkü basit olan, aynı zamanda hesap vermeyi gerektirir.
Onun yerine ne yapılır?
Gürültü yapılır.
Tartışma büyütülür.
Kavga çıkarılır.
Gerçek mi?
O sessizce bir köşede bekler.
Ve en sonunda şu noktaya gelinir:
Herkes birbirine “yolsuz,arsız,hırsız ” der…
Ama kimse bu haramzade sistemi değiştirmez.
Çünkü o sistem, herkesin bir gün işine yarayacak bir sigorta gibidir.
İşte bu yüzden bu hikâye bitmez.
İsimler değişir.
Partiler değişir.
Şehirler değişir.
Ama düzen değişmez.
Aslolan düzenin değişmesidir.
